این جا زندگیست نارنیا

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

به خدایی خدا

و به زیبایی علف های ده بالایی

و به پرواز دلی از ریشه

و به رنگ نفس باغچه ی خشکیده

و به رنگ حسرت که پریده ز رخ شبنم دشت

به همین زیبایی

که همیشه سهراب در میان سخنش لمس نمود

شاید این بغض نفس به دل هم نفسی باز شود

بپرد از سر هوش و به تاریکی گهواره خاک چه نظرها بکنیم

و به تنهایی دل ها سوگند که تو گرمای دلی

و صدای نفس باغ به گوشم برسد

گل سرخی حیران

به تماشای دل است

و همان جاده سبز مرا میخواند تا روم  بر دشت گل زنبق

وخدایی که هنوز به دل شبنم باغ همه لبخند زند

و سلامی چو غزل به دل پاک علف

نه به هرزیه علف زار ده هم نفسان

به زلالیه بهار

و به سر سبزی دشت

نازکی پر نیلوفر خسته ز عطش

و به نامردی شته

که تمام بدن یاس ته باغچه را زخم نمود

مثل ان سرو بلند به بلندای قدش

و به زیبایی یاس و به پهنای دل این دریا

وبه تنهایی رویای سپید و به زیبایی دشت لاله که همه قاصدک است

من ز دنیا سیرم ز امید واهی

که شود زمزمه اب در ان یک غوغا

اسمان نیز گریست به دل پاک کویر

من کویر خالی تو پر از شادابی

و به اواز چکاوک نزدیک..... و رها از غم ها

کاش از قاصدک باغ بیاموزم که همه گلها زیباست

و فقط عطر عقاقی نچشیم

که همان خرزره ...بوی تنها دارد

من به انجام نفس اندیشم

و رهایی ز قفس و به سر چشمه عشق

و به زیبایی کوه

به سبک بالی ان چلچله ای که گشوده پر را

به خدایی خدا

میخوام دوباره بنویسم

خونه تنهاییام سلام

سلام

امروز اومدم بایه دنیای دیگه

این چند وقت هیچی ننوشتم

شاید سرم خیلی شلوغ بود شایدم تا این حد دلتنگ کلبه تنهاییام نشده بودم

ولی امشب شب ولادت کسیه که به اسم اون این وبلاگو اپ کردم

کسی که بی مهریای منو میبخشه

کسی که با عشقش تمام دل خوشیام رنگ دیگه ای گرفته

اقا جون این شبا دعامون کن

مادام از عشق تو میزنیمو پابند این خاکیم

پابند این دنیای پوچ

اینجا زندگیست

اینجا زمین است

جایی برای اسمونی شدن پیدا نمیشه

امروز نگاهت را به زمین بسپار ای نوید هستی

ای تو که تمام کائنات از دل واپسی هایت به غم نشسته

ای ابروی شیعه

ای پر معنا ترین نگاه در عصر ادینه

نمیدانم چرا غم در سکوت عصرهای جمعه گم گشته

نمیدانم چرا صبح عقاقی واژگون گشته

نمیدانم چرا این ساییه اندوه اندر این شب تاریک

میان این همه تاریکی قلبم عیان گشته

به پروازی که از جنس وصال توست ای مهدی

قسم من بی گناهم تو مرا در عشق گم کردی

نمیدانم چرا در جستجوی خاک در افلاک میگردم

چرامدهوش گشتم این چنین بی تاب میگردم

تو از جنس شب ارامشی جانا

بیا از صبح بی دردی خلاصم کن تو ای جانا

دلم خیلی گرفته این روزا روزای تولد منه

من بیست و سه سال از زندگیمو تو شهر خودم قشنگ ترین جشن های نیمه شعبان رو با تولد خودم هم زمان دیدم

ولی امسال از همه دورم

پدرم مریضه

خادم جمکرانه

دلش الان اونجاست میدونم ولی رو تخت بیمارستان

ای خدا

ازت ممنونم که بابامو دوباره بهمون بر گردوندی

خداحافظ تا بعد

سلام

دلم میخواست بقییه شعرمو تکمیل کنم ولی نمیتونم

دوروزی میشه دیگه باخودم عهد کردم عاشق نشم

من بازمانده یه عشقم

 عشقی که هنوز زخمش روی تنم حتی یه ذره هم التیام پیدا نکرده

ولی بازی روزگاره این گردون بی رحم به هیچ کس رحم نمیکنه

منو تو همیشه باهمیم حتی اگه مال هم نباشیم اینو بارها بهت گفته بودم

ولی یه اتفاق با کنار گذاشتن این عشق برام افتاده

من خودمو شناختم

هرچی بیشتر خودمو عاشق پیشه میکردم بیشتر به پوچی میرسیدم

اره الان فارقم از دنیای پوچی که برای خودم درست کرده بودم

الان فقط با یادشون زندگی میکنم و اشک میریزم

ولی شاید اگه ادامه پیدا میکرد

زخم عمیق تری روی صفحه دلم جا میزاشت که حتی باعث مرگم میشد

اره دوستی تو وجود زمین نایابه

اینم خطاب به عشقم میگم من پاسوزتم تا اخر عمرم

دلم را عاشقی دردی نهفتست

دلم عاشق شده زخمی نهفتست

میان این همه عشق خدایی

 دل من در همین حول و حوالی

همه پر ادعا و بی غل وقش

به جون عمشون کردن برام غش

فقط سوئ استفاده از معانی

یه مشت معشوق پوچند و تو خالی

ولی اونکه منو عاشق بدیدست

خدا است خدا است خدا است

نمیدانم دلم در بند عشق است

ویا اندر معانی لنگ لنگ است

نمیخواهم دگر عاشق بمانم

کسی دیگر مرا عاشق نخواند

من از معشوق خود دورم مگرنه

از ان زلف کمندش فارق ارنه

همه دلها برایم پر تپش بود

نگاه عاشقی بر چشم من بود

نمیخواهم  من عشقی بچه گانه  

شدم تنها و بی کس من دوباره

سرم گرم دوروز عشق ومستی

بدادم من سرم بر باد هستی

شکوه عشق من باده پرستی

ولیکن عشق ارد برتو مستی

 چومی نوشی برایت اره سستی

ولی می نوش برگردی به هستی

مرا دیوانه پندارد خودش گفت

ولی عشقم خودش راز دلش گفت

این شعر ادامه دارد ........

دوست را با خبر کنید دل مرد

نگاری در عشق وترس مرد

نگاهش با گهر امیخت وباخود برد

تمام روح من را برد

تمام دل را برد تمام روح پروازم

تمام عشق واوازم

در این دنیای بی سامان

خواب عشقی دوباره را بس کن دل مرده

تو که مردی نفس راحتی می کشه از دستت

دلتو به دریا بزن اوازتو بلند تر بخون

نمیتونم بی تو بمونم

تو لحظه هام گم شدی تو خیالم تو نگاهم گره خوردی

باشه سکوت تو مرگ رو به دل هدیه میده

دلم برات تنگ میشه کنار دریا تنها نگاه بی اواز

مثل اون ستاره دنباله داری که اون شب

از اسمون دلم رد شد هر لحظه از دلم رد میشی

دلم اروم و بی صدا عاشق میشه

قطره اشکم جاری لبم خشک دریغ از

یه ذره عشق لب طاقچه دلم

نفست رو در اعماق شبها میشنوم

 صبر میکنم با احساست سر میکنم

غم رو با با لش زیر سرم تقسیم میکنم

اشکامو بهش میدم

دستام هنوز دلتنگ بوسه های بی امان توه

کجا رفتی برگرد هنوز وجودمو به بازی ندادم

بیا ببین نامرد

دوست داشتنو یاد بگیر

یاد بگیر چه جوری باید دل گرفته  قاب عکس

اتاقمو باز کنی

بیا برگرد من منتظرم

دلی دارم نشان از دوست دارد                                                        

نشان از ردپای عشق دارد                                            

دلم پرواز ماهی در کویر است                         

                              دل تنها همیشه اه دارد

شبانگاه من و تو در دل یار                                                           

همیشه عشق و مستی دارد انگار                                    

شب و اتش دل ومستی نگارا                    

خمو می باده نوشی را خدایا

سلام

امروز دلم میخواد وبلاگو صورتی کنم

 شاید بشه گفت حالم خیلی عالیه  

سرم خیلی شلوغه

ولی به خاطر کلبه نارنیا 

واباد کردنش حاضرم بیخوابی بکشم

دلم تنگه عزیزمه  

ازم دوره

رفته منو تنها تو دیار غربت رها کرده 

تو نبودنش  تازه میفهمم

زندگی پوچ تر از این حرفاست

که بخوای باهاش بجنگی

بلکه باید باهاش بسازی

از اونجایی که به قول شاعر

سخت میگیرد جهان

 برمردمان سخت گیر

نمیدونم چرا 

چند روزه طبع شعرم  کور شده

هرچی سعی میکنم یه مطلب بنویسم

نمیتونم انگار تلسم شده

اشکال نداره

سرتونو درد اوردم

ومن جمعه احتمالا به مدت یک هفته

برم از کلبه زیبای نارنیا

اشکال نداره

چه میشه کرد همتونو دوست دارم

خداحافظ

راستی برام دعا کنید بتونم بنویسم 

بنویسم

                  نگاه سرد دلیست کزسر رضا گذرد

                             دلم قرار ندارد به شوق روی رضا

http://bahar-20.com/ftp/hm/m.js">>

                                                 کبوتر حرمم کن به گرد روی رضا

                                             هوای وصل تودارم  توای امام رئوف

                                                                                                دلم دوصد گله دارد برای وصل رضا

  طلب نکرده ایم ار تو روزگاری چند

                                                دلم همیشه گره کرده ام به پای رضا

                                                                               دلم هوای حرم کرده ای امام غریب

                                                                                                           شوم همیشه گره بند دامن تو رضا

مقدس ترین واژه را دیده ام

من اینجا وفا داریت دیده ام

چوعاشق دل از دیده گردد جدا

مقدسترین واژه ها عشق بود

به سوی تو من عشق را دیده ام

دل از دیده بریند ای اشنا

خدارا در این اینه دیده ام

تو از عشق ومستی بگویی نگار

من اینجا تماما خدا دیده ام

تو را اونشانم بداد ای حبیب

که دردل بیابم من ام یجیب

دعایم به راهت بود تا ابد

چون اینجا نشانم بدادی مجیب

سرا پا وجودم همه عشق شد

در اینجا دلم از هوس پاک شد

تو دادی نشانم دل بی هوس

وعشقی که در ان نبودی غرض